Slachtoffer van hun eigen succes

Liever luisteren? Dat kan: Check de audioversie van deze post.

Black Friday, Cyber Monday … De Amerikaanse feestdagen duiken de laatste jaren meer en meer op in onze cultuur. Nadat ik in november als vreemde man ’s avonds nog snoep zat uit te delen aan uitgedoste minderjarigen op Halloween (op een andere dag wordt je daarvoor opgepakt) was het vorig weekend tijd om in mijn pijama online op koopjesjacht te gaan.

Bovenaan het winkellijstje stond (op aandringen van mijn allerliefste wederhelft) een portretlens voor haar spiegelreflex camera. Met een knappe vent als ik als echtgenoot wil je natuurlijk niets liever dan de allerknapste headshots maken (blijf ik mezelf wijsmaken). Even dat complexe typenummer in Google tokkelen en huppekee.

Bovenaan de zoeklijst dook voor een keer eens niet één van de grote magnaten zoals Amazon Coolblue of Bol, maar een alleraardigst fotografiewinkeltje uit het Vlaamse Hageland dat nog vernoemd is naar de achternaam van de eigenaar. Even klikken op de website en jawel, daar stond de lens in kwestie aan een wel HEEL erg lage prijs. Mijn “Too good to be true” sensor ging af dus even wat naslagwerk: Bedrijf bestaat in de Kruispuntbank voor Ondernemen, Winkel is terug te vinden met Google Maps EN er zijn goeie reviews. Ega was wat weigerachtig, ik nieuwsgierig. Dus: Kopen die lens!

En daar begon mijn fietstocht bergop: Accountje registreren, verzendmethode kiezen, mijn naam, adres en de kleur van mijn linkersok vertellen aan Bpost en .. Betalen.  De slecht geïntegreerde betaalmodule (qua look and feel uit 1992) deed het precies niet zo goed. Resultaat: “Betaling Mislukt”.

Ik kwam automatisch terug terecht op de voorpagina van de website en kon opnieuw beginnen.

Ik kwam automatisch terug terecht op de voorpagina van de website en kon opnieuw beginnen. Ik heb het 4 keer over gedaan, met zowel mijn bank als mijn Visakaart, steeds hetzelfde resultaat: Noppes. De twijfel sloeg toe. Wat als ik dat ding nu 4 keer betaald had?  De sluitertijd van onze slaapkamerdeur zou in milliseconden te meten zijn en ik zou misschien wel op de bank mogen slapen. Ik besloot om de volgende dag maar eens te bellen met de fotozaak in kwestie.

Nog voor de eerste haan gekraaid had vond ik 4 mailtjes in mijn mailbox terug. Mijn bestellingen waren aanvaard. Wanneer ik op de site checkte waren ze allevier geannuleerd. Huh?  Hoog tijd voor dat telefoontje. Na een leuk gesprek met de eigenaar kwam ik te weten dat het bedrijf totaal overrompeld was tijdens het Black Friday weekend. Een tactisch geplaatste Google Add had tot een ware stormloop geleid op de digitale winkeldeur van onze lokale plaatjes-schieter en noch hun systeem noch zijzelf konden het volgen. Of mijn bestelling aanvaard was? “Ja mijnheer”. Hoe het zat met mijn betaling “Geen idee mijnheer”. Maar ik zou mijn lens krijgen, dat was zeker. (zeiden ze).

We zijn ondertussen bijna een week verder en er is nog steeds geen lens. Wat er wel is, is stilte aan de overkant bij onze fotografiewinkel. Geen “uw bestelling is onderweg”, geen factuur, geen telefoontje, niets .. Ze hebben het daar wel heel erg druk. Zo druk dat ik zelfs niet weet of ik nu uberhaupt iets gekocht heb. Ze zijn daar precies het slachtoffer van hun eigen succes geworden.

Veel KMO’s klagen over de opkomst van de E-commerce. Sommigen plassen mokkend tegen de wind in, roepend dat het allemaal verboden moest worden. Anderen doen halsstarrig alsof het internet niet bestaat en velen klagen dat E-Commerce niet opbrengt. Maar wat als het dat WEL doet ?

“Op het scherm van de klant zijn alle winkels even groot”.

Of je nu een pakjesmagnaat bent met een magazijn ter grote van Sjakkamakka of een kleine fotowinkel uit Bachen in de Kuppe: Op het scherm van de klant ben je even groot. Wat ook even groot is, is de verwachting van de klant. Prijs is niet altijd de beslissende factor. Klanten willen gerust kiezen voor een kleinere speler, op voorwaarde dat de beleving hetzelfde is. Een werkende betaalmodule, een aankoopbevestiging enstatusupdate van de bestelling en een pakje in de bus. Voor de kleine spelers is dat nog dubbel zo belangrijk omdat ze het vertrouwen nog niet hebben dat de consument heeft in de grote jongens zoals Bol en Amazon.

Want als de meute voor je deur staat, is het te laat om terug te krabbelen.

Wij Vlamingen zijn voorzichtig en nemen berekende risico’s voor het geval onze investeringen en innovaties geen success zouden hebben. Maar wat als ze dat WEL hebben? In tegenstelling tot Amerikanen (daar zeg je wat) denken we er zelden over na wat we zouden doen als het een GROOT succes zou worden. Zijn je processen, personeel en je leveranciers daar uberhaupt klaar voor? Want als de meute voor je deur staat, is het te laat om terug te krabbelen. Planning to Fail is … nou ja .. Planning to fail.

Thuis speurt mijn echtgenote met haar Telelens de straat af naar de komst van de postbode. Onze portretlens is er nog steeds niet. Of ze er ooit gaat komen? We houden jullie op de hoogte.